Merhaba sinemaseverler. Ben sinema aşkıyla yanıp tutuşan, filmler hakkında fikirlerimi beyan etmek isteyen biriyim. Blogumdaki ilk yazıma da benim için çok büyük bir anlam taşıyan "İftarlık Gazoz" filmiyle giriş yapmak istiyorum.
OYUNCULAR
Cem Yılmaz
Berat Efe Parlar
Okan Avcı
Yılmaz Bayraktar
Ümmü Putgül
KONUSU
1970'li yıllarda turistik bir Ege kasabasında yaşayan Adem, derslerinde çok başarılı olan çalışkan bir çocuktur. Karne günü geldiğinde babasına Gazozcu Cibar Kemal Usta ile çalışmak istediğini söyler. Böylelikle gazozcuda çalışmaya başlar. Bu filmde Gazozcu Cibar Kemal Usta ile Adem'in macerası ele alınmıştır.
YORUM
Günümüzde yerli filmlere önyargıyla yaklaşılmaktadır. Aslında buna önyargı da denemez. Çünkü son yıllarda çıkan yerli filmlerin kalitesi ortada. Eline kamera alan film çekiyor, böylelikle üretilen filmlerin değeri düşüyor ve halk daha çok yabancı filmleri tercih ediyor.
Ancak bu film, yerli yapımların kalitesiz olduğu tabusunu tamamen ortadan kaldırıyor. Yer yer yüzümüzü güldüren, yer yer gözlerimizi yaşartan bir film ortaya çıkıyor.
Çoğu eleştirmen yorumlarına Cem Yılmaz'la başlarken, ben Berat Efe Parlar'la başlamak istiyorum. Çünkü kimse ondan böyle bir performans beklemiyordu. 1 saat 55 dakika boyunca kendisini hayranlıkla izletti. 12 yaşında böyle bir oyunculuk... Ayakta alkışlanacak cinsten. Özellikle ağlama sahnelerindeki gerçekçi oyunculuğu bizi öyle bir etkiledi ki ağlarken ona eşlik etmek istedik. Film çekildiği yıldan bu yana çok fazla yükselmesi gerekirken, şu an ne filmlerde görebiliyoruz ne dizilerde. Bunda kariyer planlamasının yanlış yapılmasının çok önemli bir etkeni var. Eğer kendisini BKM bünyesinden çıkarabilseydi yolunun daha açık olacağı görüşündeyim. Yine de harika bir potansiyele sahip. Doğru zamanda, doğru kişilerle çalışırsa yolu hâlâ çok açık.
Evet... gelelim Cem Yılmaz'a. Çoğumuz onu komedi filmleriyle hatırlıyoruz. AROG, GORA, Arif v 216 ve daha nicesi... Bu kez karşımıza çok farklı bir rolle çıktı. Bazıları oyunculuk yapmasın, stand uptan devam etsin dedi ve İftarlık Gazoz vizyona girdi. Böylelikle Cem Yılmaz'ın ne kadar büyük bir oyuncu olduğunu görmüş olduk. Aslında kendisinin de böyle filmleri var: Pek Yakında, Her Şey Çok Güzel Olacak, Hokkabaz... ama bu filmler gişede istenilen sonucu alamadı ve Cem Yılmaz yeniden eski tarzıyla devam etti.
Film başından sonuna kadar Dondurmam Gaymak havasında gidiyor. Filmin yönetmeni Yüksel Aksu, yeniden o filmin atmosferini yakalamak istemiş ve başarmış da. Filmin renkleri, sinematografisi kusursuz bir şekilde ilerliyor. Hem kostümlerle, hem dekorla 70'li yılların atmosferi çok iyi bir şekilde yansıtılmış. En uğraş gerektiren film dönem filmleridir. Bir şekilde hatalarla karşılaşılır. Fakat bu filmde hiçbir hata yok. Kendimizi 70'li yılların içinde buluyoruz.
Benim için en büyük kazanç Ümmü Putgül oldu. Kendisini ilk kez bu filmde tanıdım ve hayran kaldım. Müthiş bir oyunculuk... İzlemelere doyamayacağımız bir oyunculuk... Şivesi, mimikleri tam bir köy kadını olmuş. Umarız onu daha çok yerde izleriz. Bir dipnot da ekleyeyim: Filmde sadece oyunculuk yapmamış. Çocuk oyuncu koçluğunu da üstlenmiş. Berat Efe'nin bu büyük başarısında kendisinin de payı çok büyük.
PUANIM
Film genel anlamıyla çok çok iyi bir film. Verdiği mesajlar, Karl Marx'tan alıntılar benim için bir filmden daha fazlasıydı. Komedisi, dramı tam dozundaydı. Bir tek her ne kadar hüngür hüngür ağlasam da son sahnenin fazlasıyla dramatize edildiği kanısındayım. O kadar dramatize edilmeseydi de ağlayacaktık. Filme bir tek buradan puan kırarım.
